Tomek Haładaj (ur. w Łodzi, w 1996 r.) – artysta–plastyk, absolwent malarstwa łódzkiej ASP, którą ukończył z wyróżnieniem w 2021 roku.

W swojej sztuce zajmuje się głównie malarstwem, kolażem oraz rzeźbą.

Artysta ceni wartość rzemiosła i pracy warsztatowej, dlatego wszystkie komponenty składające się na gotowe dzieło wyrabia sam.

Haładaj eksperymentuje z technologiami i materiałami w duchu patenciarstwa, urozmaicając tym ekspresję języka plastycznego. Korzysta ze znalezionych lub otrzymanych przedmiotów, które przeformułowuje w nowe jakości i konteksty.

Artysta w swojej sztuce odnosi się do spostrzeżeń dadaizmu oraz art brutu, chcąc uprawiać twórczość nieskrępowaną, zuchwałą i uczciwą wobec własnych konstatacji.

W swojej praktyce artystycznej posługuję się głównie malarstwem, rysunkiem, rzeźbą oraz kolażem. Korzystam wyłącznie z materiałów znalezionych na śmietnikach, w piwnicach, pustostanach czy strychach. Zaopatruję się też w małych sklepach z odzieżą używaną, lokalnych księgarniach lub u starszych osób handlujących na targowiskach.

Od samego początku swojej praktyki artystycznej, włącznie z okresem studiów, nie zakupiłem ani jednego podobrazia. Wszystko, na czym pracuję, znalazłem lub zrobiłem samemu, intuicyjnie wyczuwając wartość tej praktyki, pracując na materiałach niedoskonałych, zniszczonych lub naruszonych. W każdej skazie materii odnajduję potencjał do eksperymentu plastycznego, który najczęściej przeradza się w jej walor.

Scementowaniem moich odczuć i wyobrażeń o uroku oraz potencjale rzeczy używanych, wyrzuconych lub otrzymanych, było odkrycie twórczości Władysława Hasiora. Energia, kokieteria, ale i warsztatowo–majsterkowa błyskotliwość dorobku tego artysty urzekła mnie i utwierdziła w przekonaniu o słuszności mego postępowania.

Eksperymentuję z technologiami i materiałami w duchu patenciarstwa, ceniąc wartość rzemiosła oraz pracy u podstaw, dlatego wszystkie komponenty składające się na gotową pracę tworzę sam – konstrukcja krosien, wyrabianie gruntów, klejów, naciąganie płócien, przygotowywanie innych, nieoczywistych form podobrazi czy pozostałych składowych dzieła.

Formalnie odnoszę się głównie do spostrzeżeń dadaizmu oraz art brutu, chcąc uprawiać sztukę nieskrępowaną, zuchwałą i uczciwą wobec własnych konstatacji. Największy wpływ na moją twórczość ma dorobek Andrzeja Wróblewskiego, Jana Švankmajera, Davida Lyncha, Tadeusza Brzozowskiego, Polskiej Szkoły Plakatu oraz wspomnianego Władysława Hasiora.

Wierzę, że merytoryczną warstwą mojej twórczości oraz obserwacji za nią idących są: przetwarzanie i ograniczanie odpadów, stosowanie materiałów możliwie najbardziej neutralnych dla środowiska lub wegetariańskich – jako substytutów chemii wykorzystywanej w malarstwie. Równocześnie dążę do: ograniczenia obiegu pieniądza, wspierania lokalnych inicjatyw, samorozwoju i doskonalenia własnych umiejętności manualnych, zwrotu w stronę „zrób to sam”, doceniania własnych możliwości, potencjału, zdrowia, budowania pokory i relacji z ludźmi, uśmiechu, przygody, wyzwań, romantyzmu, prostolinijności, odkrywania wartości najbliższego otoczenia oraz zadumy nad istotą człowieka i wszechświata, ich kondycji, sensu życia oraz dystansu wobec wszystkiego, co powyższe, w duchu mądrości wschodnich filozofii.